16ปี...แห่งความหลัง
posted on 08 Nov 2009 21:46 by unlimiteddreams
สวัสดีวันเกิดครั้งที่ 17,
วันนี้น้ำส้มตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษ ด้วยฝีมือการขุดให้ลุกจากที่นอนของม๊าสุดสวย
เดินลงบันไดลงมาข้างล่างด้วยอาการเหมือนคนเมาเหล้า แต่จริงๆเมานอน
ล้างหน้าล้างตาแปรงฟัน แล้วก็ไปเป็นสก๊อยนั่งซ้อนฟีโน่สีฟ้าโดยมีม๊าเป็นเด็กแว๊นซิ่งพากันไปตลาด
ไปซื้อกับข้าวแล้วก็ออกมาใส่บาตรกัน
สายมาก็ไปถวายราดหน้าเส้นหมี่ที่วัด แล้วก็ไปปล่อยเต่า ปล่อยหอย (ไม่ใช่ต่อยหอยนะ)
...ตกบ่ายก็แอบทำตัวลึกลับเป็นหญิงที่หายสาบสูญจากบ้านไปเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง
หาที่หลับนอนในซอกหลืบใต้โต๊ะกินข้าวอันไม่มีผู้ใดหาเจอ
(ใครจะไปคิดว่าแกจะไปนอนในที่แบบนั้น = =)
...เย็นมาก็ไปนั่งกินไอติมกะน้องๆ แล้วก็ไปวิ่งป่วนอยู่ในบิ๊กซีจนพี่พนักงานเค้าปวดหัว ฮ่าๆ
วันนี้ม๊าคนสวยพาไปกินเอ็มเคด้วย! แต่เสียดายจัง ปีนี้คนอยู่บ้านน้อย
เลยไม่ได้มากินด้วยกันเยอะๆเหมือนทุกครั้งเลย...แต่ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องห่วง
น้ำส้มกินเผื่อทุกคนหมดแล้ว เย่
โอย แต่นึกถึงบิลแล้วเลือดแทบกระอัก อยากจะขย่อนไอ้ที่กินเข้าไปออกมาคืนบัดเดี๋ยวนั้น T T
วันเกิดปีนี้ก็เหมือนกันทุกๆปี และก็คล้ายๆกับทุกๆวัน ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ
ที่บ้านน้ำส้มจะไม่จัดงานวันเกิดกัน ไม่มีพิธีรีตรองอะไรให้วุ่นวาย
ผู้ใหญ่ในบ้านจะสอนเสมอว่า เรายังตัวแค่นี้ ยังหาเลี้ยงตัวเองไม่ได้ อย่าเพิ่งทำอะไรที่เกินตัว
ไม่ต้องจัดงานฉลองอะไรให้ใหญ่โตไปชวนเพื่อนมากเยอะๆ แค่อยู่ด้วยกันกับครอบครัวก็พอแล้ว
และน้ำส้มก็คิดว่า คนสำคัญที่สุดในวันเกิดของน้ำส้มก็คือป๊ากับม๊า แล้วก็พี่ๆน้องๆ
แค่เราได้อยู่พร้อมหน้ากันในวันนี้ ..ถึงจะไม่ได้จัดงานฉลอง
แต่มันก็มีความหมายและอบอุ่น มากกว่าการที่เราไปสนุกกับเพื่อนๆโดยมีพวกเขานั่งรออยู่ที่บ้านเป็นไหนๆ
แค่ตอนค่ำ พวกเราออกไปกินข้าว หรือทำกินกันเองในครอบครัวเงียบๆ ก็แสนจะพิเศษแล้ว
และเหตุการณ์ที่ทำให้สุดแสนจะอบอุ่นหัวใจในทุกๆปีก็คือ
การได้ตั้งหน้าตั้งตารอกินเค้กในวันเกิดของน้องที่เกิดเดือนเดียวกัน
..ความจริงยังมีพี่ชายอีกสองคนด้วยที่เกิดในเดือนนี้
พวกเราเลยลงมติว่าเอาแบบรวบยอดไปเลยลูก เค้กก้อนเดียวเป่าได้ตั้งสี่คน กินได้ทั้งบ้าน ไม่เปลืองลูก ฮ่าๆ
นี่พวกเราไม่งกกันจริงๆ บริหารค่าเค้กกันได้เยี่ยมยุทธมาก
ยังสงสัยอยู่ จะมีบ้านไหนที่ประหยัดค่าเค้กได้มากกว่าเราอีกไหมเนี่ย?
^^ปีนี้ วันเกิดของน้ำส้มจบลงด้วยพีธีที่เรียบง่ายเหมือนเคย ด้วยการถือมาลัยมะลิ(บานๆ) ไปกราบม๊า
(น่าถ่ายรูปตอนนั้นไปประกวดภาพถ่ายลูกกตัญญูมั่กๆ กร๊าก ดูเป็นคนดีในบัดดล)
แล้วก็เอาพวงมาลัยอีกพวงไปไหว้ป๊า ^^
เวลาสิบหกปีมันผ่านไปเร็วจริงๆเนอะ รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งจะโตเอง
นึกย้อนกลับไปมีอะไรก็ไม่รู้มากมายเข้ามาในชีวิต
บ้างทำให้ยิ้ม บ้างหัวเราะ บ้างก็เสียน้ำตา บ้างก็ทำให้เสียอารมณ์
ได้พบเจอผู้คนมากมาย ได้เจอเรื่องราวต่างๆ ได้ลองทำอะไรตั้งเยอะแยะเต็มไปหมด
และวันนี้ น้ำส้มก็ได้รู้แล้ว ที่ผ่านมาไม่ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีหรือร้าย
มันก็ได้ทำให้น้ำส้มได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมากมาย
...และมันก็ทำให้น้ำส้มโตขึ้นด้วย ^^
เอาล่ะ วันนี้มีโปรเจกค์พิเศษ เป็นชีวประวัติคร่าวๆของการเปลี่ยนแปลงตัวเองในช่วง 16 ปีที่ผ่านมา
ตั้งใจว่าจะให้เป็นของขวัญตัวเองสักหนึ่งชิ้น ...ขออนุญาตแกะกล่องเอาออกมาอวดละน้า ไปเล้ย!
...นั่งไทม์แมชชีนย้อนเวลาไปเมื่อสิบหกปีที่แล้ว (ย้ำ 16 ไม่ใช่ 60)...
ข้ามไปที่ช่วงขึ้นมัธยม เนื่องจากลืมวาดรูปประถม (ไปได้ไงก็ไม่รู้)
และวันนี้...
เอ้า เห็นว่าวันเกิด เดี๋ยวแถมให้อีกรูป...
ชริ๊งงง!!!!!))))))
ฮ่าๆ
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่พากันกระหน่ำข้อความมาอย่างไม่หยุดหย่อน
ขอบคุณสำหรับคำอวยพรน่ารักๆที่ทำให้เรายิ้มไปทั้งวัน (ม๊าแอบกระซิบว่าเหมือนคนบ้า T T)
ขอบคุณเข้ม ...ไม่นึกเลยว่าจะจำวันเกิดเราได้ (ทั้งๆที่เราไม่เคยจำวันเกิดเข้มได้เลย ขอโทษจริงๆนะ)
ขอบคุณคุณครูมังกุ๊ด สำหรับหนังสือเล่มแรกในวันเกิด หลานจะเก็บมันไว้ให้ดีที่สุดเลยครับ
ขอบคุณพี่ๆแกงค์ป(ล)อบแห่งประเทศไทยทุกคน ที่ให้ความรัก ความห่วงใย กำลังใจ
และคำปรึกษาที่ดีกับหลานเสมอมา (ดาวหน่อไม้คิดถึงดาวส้มตำ จุ๊บุจุ๊บุ)
ขอบคุณพี่ๆนิ้วบอร์ดทุกคนสำหรับคำอวยพรที่อบอุ่นมากๆครับ 
ขอให้เพื่อนๆ พี่ๆทุกคนมีความสุขมากๆ สุขภาพกาย สุขภาพใจ สุขภาพฝันแข็งแรงๆ
ขอให้มีรอยยิ้มตลอดไปครับ ^^
ปล. สุขใจจังเลย