NORMAI PLANET

สวัสดีวันเกิดครั้งที่ 17,

วันนี้น้ำส้มตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษ ด้วยฝีมือการขุดให้ลุกจากที่นอนของม๊าสุดสวย

เดินลงบันไดลงมาข้างล่างด้วยอาการเหมือนคนเมาเหล้า แต่จริงๆเมานอน

ล้างหน้าล้างตาแปรงฟัน แล้วก็ไปเป็นสก๊อยนั่งซ้อนฟีโน่สีฟ้าโดยมีม๊าเป็นเด็กแว๊นซิ่งพากันไปตลาด

ไปซื้อกับข้าวแล้วก็ออกมาใส่บาตรกัน

สายมาก็ไปถวายราดหน้าเส้นหมี่ที่วัด แล้วก็ไปปล่อยเต่า ปล่อยหอย (ไม่ใช่ต่อยหอยนะ)

...ตกบ่ายก็แอบทำตัวลึกลับเป็นหญิงที่หายสาบสูญจากบ้านไปเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง

หาที่หลับนอนในซอกหลืบใต้โต๊ะกินข้าวอันไม่มีผู้ใดหาเจอ

(ใครจะไปคิดว่าแกจะไปนอนในที่แบบนั้น = =)

...เย็นมาก็ไปนั่งกินไอติมกะน้องๆ แล้วก็ไปวิ่งป่วนอยู่ในบิ๊กซีจนพี่พนักงานเค้าปวดหัว ฮ่าๆ

วันนี้ม๊าคนสวยพาไปกินเอ็มเคด้วย!  แต่เสียดายจัง ปีนี้คนอยู่บ้านน้อย

เลยไม่ได้มากินด้วยกันเยอะๆเหมือนทุกครั้งเลย...แต่ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องห่วง

น้ำส้มกินเผื่อทุกคนหมดแล้ว เย่

โอย แต่นึกถึงบิลแล้วเลือดแทบกระอัก อยากจะขย่อนไอ้ที่กินเข้าไปออกมาคืนบัดเดี๋ยวนั้น T T

วันเกิดปีนี้ก็เหมือนกันทุกๆปี และก็คล้ายๆกับทุกๆวัน ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ

ที่บ้านน้ำส้มจะไม่จัดงานวันเกิดกัน ไม่มีพิธีรีตรองอะไรให้วุ่นวาย

ผู้ใหญ่ในบ้านจะสอนเสมอว่า เรายังตัวแค่นี้ ยังหาเลี้ยงตัวเองไม่ได้ อย่าเพิ่งทำอะไรที่เกินตัว

ไม่ต้องจัดงานฉลองอะไรให้ใหญ่โตไปชวนเพื่อนมากเยอะๆ แค่อยู่ด้วยกันกับครอบครัวก็พอแล้ว

และน้ำส้มก็คิดว่า คนสำคัญที่สุดในวันเกิดของน้ำส้มก็คือป๊ากับม๊า แล้วก็พี่ๆน้องๆ

แค่เราได้อยู่พร้อมหน้ากันในวันนี้ ..ถึงจะไม่ได้จัดงานฉลอง

แต่มันก็มีความหมายและอบอุ่น มากกว่าการที่เราไปสนุกกับเพื่อนๆโดยมีพวกเขานั่งรออยู่ที่บ้านเป็นไหนๆ

แค่ตอนค่ำ พวกเราออกไปกินข้าว หรือทำกินกันเองในครอบครัวเงียบๆ ก็แสนจะพิเศษแล้ว

และเหตุการณ์ที่ทำให้สุดแสนจะอบอุ่นหัวใจในทุกๆปีก็คือ

การได้ตั้งหน้าตั้งตารอกินเค้กในวันเกิดของน้องที่เกิดเดือนเดียวกัน

..ความจริงยังมีพี่ชายอีกสองคนด้วยที่เกิดในเดือนนี้

พวกเราเลยลงมติว่าเอาแบบรวบยอดไปเลยลูก เค้กก้อนเดียวเป่าได้ตั้งสี่คน กินได้ทั้งบ้าน ไม่เปลืองลูก ฮ่าๆ

นี่พวกเราไม่งกกันจริงๆ บริหารค่าเค้กกันได้เยี่ยมยุทธมาก

ยังสงสัยอยู่ จะมีบ้านไหนที่ประหยัดค่าเค้กได้มากกว่าเราอีกไหมเนี่ย?

^^ปีนี้ วันเกิดของน้ำส้มจบลงด้วยพีธีที่เรียบง่ายเหมือนเคย ด้วยการถือมาลัยมะลิ(บานๆ) ไปกราบม๊า

(น่าถ่ายรูปตอนนั้นไปประกวดภาพถ่ายลูกกตัญญูมั่กๆ กร๊าก ดูเป็นคนดีในบัดดล)

แล้วก็เอาพวงมาลัยอีกพวงไปไหว้ป๊า ^^

 เวลาสิบหกปีมันผ่านไปเร็วจริงๆเนอะ รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งจะโตเอง

นึกย้อนกลับไปมีอะไรก็ไม่รู้มากมายเข้ามาในชีวิต

บ้างทำให้ยิ้ม บ้างหัวเราะ บ้างก็เสียน้ำตา บ้างก็ทำให้เสียอารมณ์

ได้พบเจอผู้คนมากมาย ได้เจอเรื่องราวต่างๆ ได้ลองทำอะไรตั้งเยอะแยะเต็มไปหมด

และวันนี้ น้ำส้มก็ได้รู้แล้ว ที่ผ่านมาไม่ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีหรือร้าย

มันก็ได้ทำให้น้ำส้มได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมากมาย

...และมันก็ทำให้น้ำส้มโตขึ้นด้วย ^^

เอาล่ะ วันนี้มีโปรเจกค์พิเศษ เป็นชีวประวัติคร่าวๆของการเปลี่ยนแปลงตัวเองในช่วง 16 ปีที่ผ่านมา 

ตั้งใจว่าจะให้เป็นของขวัญตัวเองสักหนึ่งชิ้น  ...ขออนุญาตแกะกล่องเอาออกมาอวดละน้า ไปเล้ย!

...นั่งไทม์แมชชีนย้อนเวลาไปเมื่อสิบหกปีที่แล้ว (ย้ำ 16 ไม่ใช่ 60)...

ข้ามไปที่ช่วงขึ้นมัธยม เนื่องจากลืมวาดรูปประถม (ไปได้ไงก็ไม่รู้)

และวันนี้...

เอ้า เห็นว่าวันเกิด เดี๋ยวแถมให้อีกรูป...

ชริ๊งงง!!!!!))))))

                       ฮ่าๆ

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่พากันกระหน่ำข้อความมาอย่างไม่หยุดหย่อน

ขอบคุณสำหรับคำอวยพรน่ารักๆที่ทำให้เรายิ้มไปทั้งวัน (ม๊าแอบกระซิบว่าเหมือนคนบ้า T T)

ขอบคุณเข้ม ...ไม่นึกเลยว่าจะจำวันเกิดเราได้ (ทั้งๆที่เราไม่เคยจำวันเกิดเข้มได้เลย ขอโทษจริงๆนะ)

ขอบคุณคุณครูมังกุ๊ด สำหรับหนังสือเล่มแรกในวันเกิด หลานจะเก็บมันไว้ให้ดีที่สุดเลยครับ

ขอบคุณพี่ๆแกงค์ป(ล)อบแห่งประเทศไทยทุกคน ที่ให้ความรัก ความห่วงใย กำลังใจ

และคำปรึกษาที่ดีกับหลานเสมอมา (ดาวหน่อไม้คิดถึงดาวส้มตำ จุ๊บุจุ๊บุ)

ขอบคุณพี่ๆนิ้วบอร์ดทุกคนสำหรับคำอวยพรที่อบอุ่นมากๆครับ

ขอให้เพื่อนๆ พี่ๆทุกคนมีความสุขมากๆ สุขภาพกาย สุขภาพใจ สุขภาพฝันแข็งแรงๆ

ขอให้มีรอยยิ้มตลอดไปครับ ^^

ปล. สุขใจจังเลย